ဝိညာဏအသက္တာ

လူသား၏သေဘာသဘာဝ

ဘဟာအီသာသနာ၏ က်မ္းစာေဒသနာေတာ္မ်ားအရလူသား၏ သဘာဝသည္ နာမ္ဝိညာဥ္ေပၚတြင္ အေျချပဳထားသည္။ လူသားမ်ား၏ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခႏၶာကိုယ္မ်ားသည္ ကမာၻေျမႀကီးေပၚတြင္ တည္႐ိွေနေသာ္လည္း လူတစ္ဦးစီတိုင္းအတြက္ မျမင္ႏိုင္ေသာ၊ ေတြးေတာဆင္ျခင္ၾကည့္မွ သိျမင္ႏိုင္ေသာ ထာဝရတည္႐ိွေနသည့္ နာမ္ဝိညာဥ္သည္ လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ မ႐ိွမျဖစ္ လိုအပ္ေသာ ကိုယ္ပိုင္သီးသန္႔ပံုရိပ္ျဖစ္သည္။

နာမ္ဝိညာဥ္သည္ ခႏၶာကုိယ္ကို သက္ဝင္လႈပ္႐ွားေစၿပီး လူသားႏွင့္ တိရိစာၦန္ကိုခြဲျခားေပးထားသည္။ အလံုးစံုတို႔ကိုသိျမင္ေတာ္မူေသာအရွင္္ႏွင့္ လူတစ္ဦးခ်င္းစီၾကားတြင္ ထိုအ႐ွင္ေစလႊတ္ေတာ္မူေသာ အလင္းေတာ္ရအ႐ွင္မ်ားကို ကိုးကြယ္ဝတ္ျပဳျခင္းတည္းဟူေသာ ဆက္သြယ္မႈျဖင့္သာ ထိုနာမ္ဝိညာဥ္သည္ တိုးတက္ဖြံၿဖိဳးသည္။ ထုိဆက္သြယ္မႈသည္ ဘုရား႐ိွခိုးျခင္း၊ ထိုပညာေပးအ႐ွင္မ်ား၏ ေရးသားေတာ္မူခ်က္မ်ားမွ အသိပညာမ်ားကို လက္ေတြ႔အသံုးခ်ျခင္း၊ ထာဝရဘုရားသခင္အား ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ တစ္ကိုယ္ရည္ စည္းကမ္းေကာင္းမြန္ျခင္းႏွင့္ လူသားေလာကအတြက္ အမႈထမ္းျခင္းတို႔ျဖင့္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရသည္။ ဘဝ၏ရည္ရြယ္ခ်က္ ဘာျဖစ္သည္ဆိုသည္မွာ ထိုလုပ္ရပ္မ်ားကို လက္ေတြ႔ေလ့က်င့္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းအားျဖင့္ ပံုေပၚလာေပသည္။

ဘဝကိုနာမ္ခႏၶာပိုင္းမွ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးျခင္းသည္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားစြာ ျဖစ္ထြန္းေစသည္။ ပထမဦးစြာလူတစ္ဦးခ်င္းစီတြင္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈႏွင့္ လူမႈေရးပိုင္းတိုးတက္မႈ တို႔အတြက္ အေျခခံထားေသာ ေမြးရာပါအရည္အေသြးမ်ား တိုးတက္မ်ားျပားလာေပမည္။ ထိုအရည္အေသြးမ်ားမွာ ယံုၾကည္မႈ၊ သတၱိ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ သနားၾကင္နာျခင္း၊ ယံုၾကည္မႈခံထိုက္ျခင္းႏွင့္ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းတို႔ ပါဝင္ေပသည္။ ထိုအရည္အေသြးမ်ား တိုးတက္ထင္ရွားလာေလေလ လူအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုး တိုးတက္လာေလေလျဖစ္သည္။

ေနာက္တစ္ပုိင္းအေနျဖင့္ နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာတိုးတက္မႈသည္ အလံုးစံုတို႔ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာအရွင္၏ အလိုဆႏၵေတာ္အတိုင္း ေနထိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေနထိုင္ျခင္းသည္ အလံုးစံုတို႔ကိုသိျမင္ေတာ္မူေသာ အရွင္ထံသို႔ ပိုမိုနီးကပ္သြားေစၿပီး ေသၿပီးေနာက္အသက္တာအတြက္ တစ္ဦးခ်င္းစီအေနျဖင့္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ႐ုပ္ခႏၶာေသဆံုးၿပီးေနာက္ နာမ္ဝိညာဥ္ဘဝမ်ားတြင္ `အလံုးစံုတို႔ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာအရွင္္၏ ကမာၻမ်ား´ သို႔မဟုတ္ ျဖစ္တည္ရာေနရာမ်ားဆီသို႔ ဝိညာဏခရီးစတင္ထြက္ခြာရသည္။ ထိုတိုးတက္ေရာက္ရိွရမည့္ခရီးကို အစဥ္အလာအားျဖင့္ ‘ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္’ ‘နိဗၺာန္’ ႏွင့္ ပံုပမာခိုင္းႏႈိင္းခဲ့ၾကသည္။ အကယ္၍ နာမ္ဝိညာဥ္သည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ရန္က်႐ံႈးပါက ထိုနာမ္ဝိညာဥ္သည္ အလံုးစံုတို႔ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာအရွင္ႏွင့္ ေဝးကြာစြာတည္႐ိွေပမည္။ အလံုးစံုတို႔ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာအရွင္ထံမွ ေဝးကြာေသာအေျခအေနကို ‘ငရဲ’ ဟုအဓိပၸာယ္သတ္မွတ္ႏိုင္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္၊ နိဗၺာန္ႏွင့္ ငရဲတို႔သည္ အတိအက် သတ္မွတ္ထားေသာေနရာမ်ားဟု မမွတ္ယူဘဲတစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ အလံုးစံုတို႔ကို သိျမင္ေတာ္မူေသာအရွင့္ အလင္းဆီသို႔ နီးကပ္ျခင္းႏွင့္ ေဝးကြာျခင္းတ႔ို၏ ကြာျခားခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။

နာမ္ဝိညာဥ္၏ အသက္တာ

နာမ္ဝိညာဥ္သည္ လူသားအားလံုးတို႔ ကိုးကြယ္ရာအရွင္၏ နာမ္ေလာကမွ အစျပဳေလသည္။ ၎သည္ ႐ူပကမာၻ (ေလာကီ)႐ိွ အရာအားလံုးတို႔ထက္ သာလြန္ျမင့္ျမတ္ေလသည္။ လူသားတစ္ဦးသည္ ပဋိသေႏၶ႐ိွစဥ္ကပင္ နာမ္ေလာကမွလာေသာနာမ္ဝိညာဥ္သည္ သေႏၶသားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပါင္းစပ္ရာမွ အစျပဳျဖစ္ေပၚ လာေလသည္။ ဤသို႔ဆက္သြယ္ေပါင္းစပ္မႈသည္ ေလာကီသေဘာ ေပါင္းစပ္ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ေပ။ နာမ္ဝိညာဥ္သည္ ႐ုပ္ခႏၶာအတြင္းသို႔ ဝင္ျခင္း၊ ထြက္ျခင္း၊ ႐ုပ္ခႏၶာ ဆိုင္ရာေနရာမ်ားတြင္ အက်ဳံးဝင္ ေနထိုင္ျခင္းမ႐ိွေပ။ ဤနာမ္ဝိညာဥ္ႏွင့္ ႐ုပ္ခႏၶာဆက္သြယ္ေနမႈသည္ အလင္းေရာင္ႏွင့္ အလင္းျပန္ႏိုင္ေသာမွန္ေၾကးမံုတို႔ႏွင့္ အလားတူ ေပသည္။ မွန္ေၾကးမံုထဲတြင္ ေပၚေနေသာအလင္းသည္ ထိုမွန္ထဲတြင္ ရွိမေနေပ။ ဤအလင္းသည္ ျပင္ပမွလာျခင္းသာျဖစ္သည္။ ထိုနည္းတူစြာနာမ္ဝိညာဥ္သည္ ခႏၶာကိုယ္ထဲတြင္ တည္ရွိေနျခင္းမဟုတ္ေပ။ ၎ႏွင့္ ႐ုပ္ခႏၶာသည္ ထူးျခားစြာဆက္သြယ္ေနၿပီး ၎တို႔ႏွစ္ခုေပါင္းမွ လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ေနႏိုင္ေပသည္။

ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ နာမ္ဝိညာဥ္၏ တိက်ေသခ်ာေသာသေဘာသဘာဝကိုနားမလည္ႏိုင္ေပ။ ဘဟာအြလႅာဘုရား႐ွင္ကမိန္႔ၾကားေတာ္မူသည္မွာ “ထာဝရဘုရားသခင္၏ အမွတ္လကၡဏာေတာ္၊ ေကာင္းကင္ဘံု၏ ေက်ာက္မ်က္ရတနာ ျဖစ္ေသာယင္းနာမ္ဝိညာဥ္၏ အစစ္အမွန္ကိုပညာတတ္ ပုဂၢဳိလ္မ်ားပင္ မဖမ္းဆုပ္မိႏိုင္ေပ။ ယင္းနာမ္ဝိညာဥ္၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းက်ယ္မႈကိုေတြးေတာၾကည့္၍မရသကဲ့သို႔ အစဥ္အၿမဲပင္ နားလည္သေဘာေပါက္ရန္မေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ေပ။” နာမ္ဝိညာဥ္သည္ “သူ၏ ဖန္ဆင္း႐ွင္ကို အေကာင္းျမတ္ဆံုး ေၾကညာေပးရန္၊ အ႐ွင္၏ တန္ခိုးစြမ္းအားေတာ္ကိုအသိအမွတ္ျပဳရန္၊ ထာဝရဘုရားသခင္၏အမွန္တရားကိုဖက္တြယ္ထားရန္ႏွင့္ အ႐ွင္၏ေ႐ွ႕ေတာ္ေမွာက္တြင္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္းေၾကာင့္ သူ၏ဦးေခါင္းကိုညြတ္ထားရန္အတြက္ ဖန္ဆင္းထားသမွ်အရာအားလံုးထဲမွ ပထမဆံုးအရာပင္ျဖစ္သည္။”

ထိုနာမ္ဝိညာဥ္၏ စြမ္းအားမ်ားျဖင့္သာ လူသားသည္ တိုးတက္မႈကိုရ႐ိွႏို္င္သည္။ အဗၺဒြလ္ဘဟာအ႐ွင္ျမတ္က မိန္႔ၾကားထားသည္မွာ “နာမ္ဝိညာဥ္သည္ အရာဝတၳဳမ်ား၏ အစစ္အမွန္ကို ႐ွာေဖြေတြ႔႐ိွႏိုင္ၿပီး၊ ျဖစ္တည္ေနျခင္း၏ ထူးျခားမႈကိုလည္း သိ႐ိွနားလည္ႏိုင္ကာ၊ တည္႐ိွေနျခင္း၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္နက္နဲမႈကို ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိုင္ေလသည္။ သိပၸံပညာမ်ား၊ အသိပညာဗဟုသုတမ်ား၊ အႏုပညာရပ္မ်ား၊ အံ့ခ်ီးဖြယ္ရာမ်ား၊ တကၠသိုလ္ပညာရပ္မ်ား၊ စူးစမ္းေလ့လာမႈမ်ား၊ လက္ေတြ႕လုပ္ရပ္ အားလံုးတို႔သည္ ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္စြမ္း႐ိွေသာ နာမ္ဝိညာဥ္ကိုသိျမင္ နားလည္လာေစရန္ ေလ့က်င့္ျခင္းမွသာရ႐ိွႏိုင္ေလသည္။”

အကယ္၍ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ျဖစ္တည္မႈသည္ မွန္တစ္ခ်ပ္ကဲ့သို႔ျဖစ္လွ်င္ ယင္းမွန္၏ ျပည့္ဝေသာစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရည္မ်ားကိုမွန္သည္ အေရာင္ေတာက္ပေနေၾကာင္း အလင္းဘက္သို႔ မ်က္ႏွာလွည့္ထားမွသာလွ်င္ ေဖၚထုတ္ျပသႏိုင္ေပသည္။ ထိုနည္းတူစြာပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ နာမ္ဝိညာဥ္မ်ား၏ မွန္မ်ားသည္ ဆုေတာင္းျခင္း၊ သန္႔႐ွင္းျမင့္ျမတ္ေသာ က်မ္းစာေတာ္မ်ားကိုေလ့လာျခင္း၊ အသိပညာဗဟုသုတမ်ားကိုသိုမွီးျခင္း၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏အျပဳအမူမ်ားအားတိုးတက္ေကာင္းမြန္လာေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ျခင္း၊ လူသားေလာက အတြက္ အမႈထမ္းျခင္းတို႔ျဖင့္သာေတာက္ပလာႏိုင္ေပသည္။

Comments are closed.